Title :   If It’s Not You ~  [ Sp.Chapter : it's not one night stand ]   
Date :  30/12/2011
Pairing : Kibum x Donghae [KiHae]
Author : kimin’z
Author Note :  เป็นฟิคซี่รีย์จบในตอนที่ต่อมาจาก If it’s not you ภาคแรกนะคะ
ตอน 1 > http://kiminz.exteen.com/20111011/sf-if-it-s-not-you
ตอน 2 > http://kiminz.exteen.com/20111107/sf-if-it-8217-s-not-you-sp-chapter-hae-8217-s-lism-1
Soundtracks :  แน่ใจ : Lazy Sunday (ฟัง~)















บางครั้ง...
เบื้องหลังที่ซ่อนอยู่ภายใต้เรื่องบังเอิญก็คือ...พรมลิขิต~










คงเพราะความรักละมั้งที่ทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้โดยไม่รู้ตัว...

ตอนนี้ความแปลกไปในทางที่ดีขึ้นของคิบอม จึงกำลังทำให้เพื่อนซี้ทั้งสองคนอย่างคยูฮยอนและชางมินอดไม่ได้ที่จะต้องทำ คิ้วขมวดพร้อมทั้งหันมามองหน้ากันอย่างพร้อมเพียง ระหว่างที่คิบอมกำลังเดินเข้ามารวมกลุ่มบริเวณโรงอาหารด้วยท่าทางอารมณ์ดีจน น่าแปลกใจ แต่ที่หน้าแปลกยิ่งกว่าคือบุคคลที่เดินเคียงข้างกันมากับคิบอม...




ลีทงเฮเด็กเนิร์ดผู้น่ารัก...มากับไอ้คิบอมจอมกะล่อนได้ไงวะ!!!!!!!!!




“ว่าไงพวกมึง..แล้วนี่มองหน้ากูแบบนี้กันทำไม?   กูหล่อขึ้นหรือไง ฮ่าๆ”  

คิบอมผิวปากอย่างอารมณ์ดีพร้อมทั้งเอ่ยทักทายในระหว่างนั่งลงตรงข้ามกัน เพื่อนทั้งสองคน แต่คำพูดของคิบอมกลับแทบจะไม่ได้อยู่ในความสนใจของทั้งคยูฮยอนและชางมินเลย เพราะในตอนนี้ทั้งคู่กำลังอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงให้กับร่างบางที่มาหยุด อยู่ข้างๆคิบอมพร้อมทั้งส่งยิ้มน้อยๆมาให้ก่อนจะก้มมองคิบอมด้วยท่าทางเรียบ ร้อยตามสไตล์

“คิบอมจะอยู่กับเพื่อนใช่มั้ย  งั้นฉันขอแวะเอาหนังสือไปคืนที่ห้องสมุดก่อนนะ”

ทงเฮบอกกับคิบอมด้วยท่าทางปกติ แต่มันไม่ได้เป็นเรื่องปกติสำหรับคยูฮยอนและชางมินที่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยเลย แล้วยิ่งเห็นคิบอมยิ้มกว้างตอบกลับมาหาให้ทงเฮ ก็ยิ่งทำให้เพื่อนรักทั้งสองไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้ เพราะเกรงว่าจะเข้าไปแทรกตรงกลางในโลกที่สดใสของคนสองคนตรงหน้าน่ะสิ...


สิ่งที่คยูฮยอนกับชางมินเห็นตรงหน้าคือ...


คนสองคนที่ทำพูดคุยกระหนุงกระหนิงกันไปมาด้วยรอยยิ้มหวานที่ส่งให้กัน ราวกับรอบๆตัวมีกันอยู่แค่สองคนท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้บานอย่างไงอย่างงั้น!


“ไม่หรอก... เดี๋ยวฉันไปกับทงเฮด้วยดีกว่า”   ว่าแล้วคิบอมก็ลุกขึ้นยืนข้างๆทงเฮอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อนๆที่ตอนนี้แลดูจะไม่มีปากเสียงอะไรใดๆออกมาทั้งสิ้น

“อืม...พวกมึง  ยังไงเจอกันที่ห้องเรียนนะ  กูขอตัวล่ะ!”

พูดทิ้งทายไว้เพียงเท่านั้นแล้วก็โอบเอวบางของคนข้างๆ เดินผ่านหน้าเพื่อนรักทั้งสองคนออกไปได้อย่างหน้าตาเฉยโดยไม่คิดจะบอกกล่าว หรืออธิบายอะไรให้เข้าใจเลยว่า...


นี่มันคืออะไรก๊านนนนนนนนนนนนนนน!!!?????




แล้วเมื่อคิบอมกับทงเฮคอยๆเดินไกลออกไป เวลานี้สองคนที่กำลังนั่งมึนจึงพร้อมใจหันมามองหน้ากันอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสงสัยกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่...  

ภาพคิบอมกับทงเฮที่ดูสนิทสนมกันมากถึงเพียงนั้น แถมเจ้าคิบอมที่ไม่เคยยอมตามใจใครกลับยอมเดินตามร่างบางต้อยๆด้วยท่าทางหงอๆ ที่คอยช่วยทงเฮถือหนังสือแบบนั้น....ทั้งหมดนี้มันเป็นไปได้ยังไงกัน??

“เฮ๊ยไอ้คยู ...มึงเห็นเหมือนกันใช่มั้ยวะ”  แล้วก็เป็นชางมินที่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน โดยที่คยูฮยอนก็พยักหน้าหงึกหงักด้วยอารมณ์ที่ไม่ต่างกันนัก

“เออดิ  กูก็เห็นเหมือนมึงนี่แหละ”

“หรือว่าที่ไอ้บอมมันดูแปลกๆไปเพราะแบบนี้วะ?”

“งั้นที่วันก่อนมันบอกว่ามีแฟนก็หมายความว่า...”

“คือทงเฮ!!”

“เชดดดด!...เรื่องมันมาจบแบบนี้ได้ยังไงกันวะเนี่ยยย!!~”


ต่างคนต่างตีความกันไป พร้อมทั้งหันมาจ้องหน้ากันด้วยท่าทางตื่นๆ เมื่อมาจบประเด็นกันได้ว่า..


ตอนนี้คิบอมคบอยู่กับ...ทงเฮ!!


.

.


..







“เอ่อคือ...”  

คยูฮยอนอ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา จนคนที่ถูกรั้งเอาไว้ให้รอฟังอย่างคิบอมถึงกับทำหน้าเซ็ง  เพราะเมื่อเลิก คาบเรียนเขาเองก็รีบจะกลับแต่เจ้าเพื่อนทั้งสองดันบอกให้อยู่ก่อนเพราะมี เรื่องจะคุยด้วย แต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้เรื่องได้ราว เมื่อคยูฮยอนเอาแต่อ้ำอึ้งอยู่แบบนี้

“เฮ๊ย! อะไรของมึงกันวะเนี่ย  ไหนบอกมีอะไรจะพูดก็รีบๆพูดมาสิวะ  เสียเวลากูน่า ~!”  คิบอมพูดขึ้นด้วยท่าทางหงุดหงิดพลางจะลุกหนี แต่ก็ยังคงถูกชางมินกับคยูฮยอนไว้อีกจนได้

ตอนนี้ภายในห้องเลคเชอร์เพื่อนๆในคลาสเริ่มทยอยกันออกไปแล้ว ทั้งชางมินกับคยูฮยอนมองหน้ากับความลำบากใจ แล้วท่าทางที่ดูแปลกๆก็ทำให้คิบอมสังเกตเห็นถึงความปกติจนต้องขมวดคิ้วแล้ว เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ตกลงว่าพวกมึงมีเรื่องอะไรกันเนี่ย..ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นกันด้วยวะ?” แล้วเมื่อคิบอมเอ่ยถามออกมาตรงๆ ชางมินจึงทำฮึดขึ้นแล้วมองหน้าเพื่อนพร้อมทั้งพูดต่อ

“เฮ้อ...เอาเป็นว่ากูขอพูดตรงๆเลยละกันนะ”

“อืม”  คิบอมพยักหน้าอย่างงงๆ เพราะน้อยครั้งนักจะเห็นบรรดาเพื่อนที่ชอบกวนประสาทมีท่าทีซีเรียสกันได้ ขนาดนี้...แสดงว่าเรื่องที่จะพูดนี้คงจะใหญ่มากเลยล่ะมั้ง?

“ตอนนี้มึงคบอยู่กับทงเฮใช่มั้ย?”  ชางมินพูดพลางมองหน้าคิบอมด้วยสีหน้า จริงจัง หากแต่พอคำถามนั้นเอ่ยออกมาก็กลับทำเอาคิบอมยิ้มกว้างก่อนจะตอบรับอย่างไม่ แคร์

“โธ่..ก็นึกว่ามีอะไร  เออ! กูคบกับทงเฮอยู่  แค่นี้พอใจกันยัง?”  

เมื่อพูดจบให้เพื่อนๆได้เคลียร์กันไปเพราะส่วนตัวคิบอมก็ไม่ได้ต้องการจะปิด บังอะไรอยู่แล้ว  เจ้าตัวพูดด้วยท่าทางชิลๆก่อนจะทำท่าลุกหนีแต่คนฟังอีกสอง คนกลับไม่ได้รู้สึกดีด้วยเลย และเมื่อเห็นว่าคิบอมเตรียมตัวจะชิ่งหนีอีกคยูฮยอนก็ต้องรั้งแขนเอาไว้อีก ครั้งพร้อมทั้งตัดสินใจบอกเรื่องที่ค้างคาในใจ

“เพราะเรื่องคืนนั้น...ตอนงานวันเกิดซองมินหรือเปล่า?”

คยูฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความรู้สึกผิด และมันก็ทำให้คนได้ยินถึงกับอึ้ง คิบอมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆหันมาสบตากับเพื่อนรักที่ตอนนี้ดูจะมีสี หน้าไม่สู้ดีนักเลย

“มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง?”

“เออก็..”  คยูฮยอนอ้ำอึ้งเริ่มต้นพูดไม่ถึงจึงต้องหันมามองชางมินราวกับหาตัวช่วย

“พวกมึงรู้หรอ?”  แล้วท่าทางที่ดูมีลับลมคมนัยกันก็ทำให้คิบอมต้องเอ่ยขึ้น ด้วยท่าทางร้อนรน จนชางมินต้องเป็นฝ่ายที่ยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้คิบอมฟัง

“คือ....ที่จริงพวกกูต้องขอโทษมึงด้วยนะคิบอม”

“เรื่อง?”


“คืนนั้นมึงเมามากและพวกกูก็นึกสนุกอยากแกล้งมึง พอดีเห็นว่านานๆทีเด็กเรียบร้อยอย่างทงเฮจะยอมมาปาร์ตี้ด้วยแถมยังคออ่อนจน เมาพับไปก่อนใครเพื่อน จนพวกซองมินต้องไปเปิดห้องให้ทงเฮนอนพัก และพองานจะเลิกมึงก็เมาไม่เป็นท่า จนพวกกูรำคาญขี้เกียจลากมึงกลับ เลยพามึงเข้าไปนอนอยู่ที่ห้องนั้นกับทงเฮด้วยอีกคน....”


“....”

“แต่กูก็ไม่ได้คิดว่าคืนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นหรือมันจะ เลยเถิดมาจนถึงตอนนี้ได้... ถึงกูจะไม่รู้ว่ามึงกับทงเฮจะไปคุยอะไรกันตอนไหน  แต่ยังไงพวกกูก็รู้สึกผิด ว่ะ”


คำสารภาพของเพื่อนรักกำลังทำให้คิบอมต้องอึ้งไปจนพูดอะไรไม่ออก ร่างสูงนั่งนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้รู้ความจริงจากเหตุการณ์คืนปริศนาที่ ทั้งเขาและทงเฮต่างก็จำอะไรไม่ได้ รู้เพียงแค่ว่าตื่นมาพบว่าตัวเองนอนเปลือยกายอยู่ข้างกัน จนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันเลยเถิดมาจนถึงตอนนี้...


ทั้งๆที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลับไป