Title :  แฟนงี่เง่า (HBD~DongHae~2011) [2/2]

Pairing : Kibum x Donghae

Author : kimin’z

Author Note :  ฟิคแถ..ที่มาแบบดีเลย์  ฮ่าๆ  XD

Soundtracks :  แฟนหาย – กิ่ง   (ควรฟังเพลงไปด้วยเพราะมันน่ารักมากกก!!)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่รู้ว่าเกิดจากการที่ทำงานหนักสะสมหรือเพราะจิตใจฟุ้งซ่านถึงทำให้ทงเฮเผลอไปนานหลายชั่วโมง จนมารู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าที่เอวบางมีท่อนแขนใหญ่จากใครบางคนเข้ามากอดเอาไว้แน่นจนทำให้คนที่กำลังสะลืมสะลือต้องรีบลุกขึ้นเพื่อหันกลับมามองให้ชัดพร้อมทั้งขยี้ตาทั้งสองข้างว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา...

 

 

“คะ..คะ...คิ....คิบอมมมม!!” 

 

 

แหกปากเสียงดังทำเอาเจ้าของชื่อต้องสะดุ้งตื่นตามไปด้วย คิบอมลืมตาอย่างงัวเงียพร้อมทั้งบิดขี้เกียจไปมาด้วยท่าทางสบายใจ โดยที่ไม่ได้มองเลยว่าใบหน้าของคนตัวเล็กน่ะ กำลังบูดเต็มขั้น เพราะจากเดิมที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแม้จะรู้สึกดีนิดๆที่ตื่นมาพบว่า ‘คนรัก’ แอบเข้ามานอนกอดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้  แต่พอเห็นไอ้ท่าทางชิลๆของคิบอมแบบนั้น มันก็ยิ่งทำให้ทงเฮปรี๊ดแตกขึ้นมาอีกรอบ!

 

 

 

 

แทนที่จะง้อ..ดันมาทำตัวเนียนเหมือนไม่ผิดอะไรอีกนะ  ไอ้หนวดบ้า!!

 

 

 

 

“เข้ามาได้ไงน่ะ!!?”  ว่าแล้วก็ทำหน้าเหวี่ยงใส่เข้าให้ พร้อมทั้งกอดอกแล้วเขยิบตัวหนีเมื่อเห็นว่าอีกคนทำเป็นจะเข้ามาใกล้

 

 

“อ่อ...ผมก็เดินเข้ามาน่ะสิ” 

 

 

“.....”  ขอบคุณที่บอก  =_________________=;; 

 

 

“ก็ทงเฮไม่ได้ล็อคประตูไว้นี่หน่า  พอเข้ามาเห็นทงเฮหลับอยู่ท่าทางจะเหนื่อยผมก็เลยไม่อยากปลุก แล้วก็มานอนด้วยกันนี่ไง...”

 

 

ร่างสูงตอบคำถามด้วยท่าทางเป็นปกติพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มแต่มันกลับทำให้ทงเฮต้องอ้าปากค้าง....

 

 

 

นี่มันยังไม่รู้ตัวอีกหรอว่ากรูโมโหอยู่เนี่ย!!

 

 

 

“ก็....แล้วจะเข้ามาหาฉันทำไมล่ะ!!”  คนขี้งอนก็ยังไม่เลิกทำเชิ่ดใส่ ร่างเล็กพูดจีบปากจีบคอใส่หน้าคิบอม โดยที่ตอนนี้ร่างสูงก็เริ่มทำหน้าเสียขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อเห็นว่าทงเฮดูจะอารมณ์ไม่ค่อยดี....

 

 

 

หรือว่าจะนอนไม่พอนะ? …….คิบอมคิด -*-

 

 

 

 

“เอ่อ...ถ้าผมมารบกวนเวลาทงเฮ  ...งั้นผมกลับก่อนก็ได้ ทงเฮจะได้นอนต่อ” 

 

 

 

แล้วความหวังดีที่มองโลกในแง่ดีเกินไปของคิบอมก็กำลังทำให้ทงเฮถึงกับอ้าปากค้าง.. o[]o~  

 

 

 

...นี่มันเป็นคนดีหรือคนโง่กันแน่วะ..ไอ้หน้าหนวด~  T^T

 

 

 

 

“อ่ะ..อ๊า!~  เดี๋ยวก่อนสิ  เข้ามาทำให้ตื่นแล้วก็จะหาเรื่องกลับไปง่ายๆแบบนี้อ่ะนะ  บ้าที่สุดเลย!!  คิบอมบ้าๆๆๆๆ!!....ไอ้คนใจร้าย!  ใจดำ!  งี่เง่าๆๆๆๆ!!~~” 

 

 

แล้วในที่สุดต่อมความอดทนของทงเฮก็มีอันต้องสิ้นสุด!  ในเมื่อทำวางมาดอยู่นานก็ไม่ได้ทำให้คิบอมรู้สึกตัวได้เลย ตอนนี้ทงเฮจึงจัดเต็มทั้งโวยวายและหยิบหมอนหนุนข้างกายขึ้นมาตีไปที่คิบอมเต็มแรงพร้อมทั้งปากก็พร่ำบ่นไปเรื่อยด้วยท่าทางงอแงๆแบบที่ชอบทำจนติดเป็นนิสัย 

 

 

ส่วนคิบอมก็ได้แต่งง จนต้องยกมือขึ้นมาปัดหมอนออก ...ซึ่งไอ้ที่ทงเฮเหมือนอยากจะทำร้ายคิบอมนั้น..ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บขึ้นมาได้เลยสักนิดเดียว  = =’

 

 

พอจัดการกับคนดื้อด้วยการแย่งหมอนแล้วโยนออกไปได้แล้ว คิบอมจึงใช้ความไวรีบดึงร่างเล็กเข้านั่งบนตักแล้วกอดเอาไว้เพื่อไม่ให้ทงเฮดิ้นหนีไปได้ พร้อมทั้งพูดเสียงนุ่มและหวังว่าแฟนขี้งอนจะยอมเข้าใจกันดีๆ

 

 

“อ่า..ทงเฮ~  เป็นอะไรของคุณ  มางอแงอะไรอีกเนี่ย  ไหนพูดมาดีๆให้ผมเข้าใจทีสิ?” 

 

 

“เชอะ~!  ก็ตัวเองไม่เคยสนใจเค้าเลยนี่~!” 

 

 

ร่างเล็กทำเป็นพูดกระแทกเสียงพร้อมทั้งสะบัดหน้าหนี แล้วมันก็ยิ่งทำให้คิบอมต้องงงไปใหญ่ว่ามางอนเขาเรื่องอะไรกัน...?

 

 

“ห๊า!?....ทำไมคิดแบบนั้นกันเล่า~”  

 

 

เมื่อเห็นท่าทางคนขี้งอน คิบอมจึงจับตัวทงเฮให้หันหน้ากลับมาและพูดเสียงนุ่มพร้อมทั้งลูบแก้มใสแล้วสบตาคนขี้งอน ด้วยแววตาง้อๆที่หวังจะให้ทงเฮใจเย็นขึ้น 

 

 

“ก็...” 

 

 

แล้วก็ดูว่าท่าทางอ่อนโยนของคิบอมจะได้ผล เพราะตอนนี้ทงเฮเริ่มลดอาการเหวี่ยงลง คนตัวเล็กทำเบ้ปากพร้อมทั้งพูดเสียงอ่อยๆผ่านแววตาเหงาๆพยายามจะแสดงให้อีกฝ่ายเข้าใจในความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจน

 

 

 

“ก็คิบอมหายไปตั้งหลายวันอ่ะ  ไม่ยอมมาหาเค้าเลย แม้แต่โทรมาก็ไม่มี..ใจร้ายที่สุด~”

 

 

 

ในที่สุดคนปากแข็งก็ยอมเอ่ยถึงสิ่งที่น้อยใจออกไปจนหมด แล้วมันก็ทำให้คิบอมต้องคลี่ยิ้มกว้างออกมาด้วยความพอใจ เพราะเขารู้ว่าทงเฮคงกำลังคิดถึงเขามากๆอยู่น่ะสิ ถึงได้งอนจนไม่เป็นเรื่องเป็นราวได้แบบนี้ 

 

 

 

“ก็ทงเฮเป็นคนบอกเองนี่หน่าว่าไม่ให้ผมมาหาน่ะ...ผมก็ทำตามที่ทงเฮบอก...แล้วผมผิดอะไรล่ะ?” 

 

 

หากแต่ประโยคต่อมาของคิบอม ที่คนพูดกำลังทำหน้ายิ้มๆอย่างกวนประสาท ก็ทำให้ทงเฮต้องเลิกคิ้วสูงพร้อมทั้งสวนกลับด้วยท่าทางไม่พอใจ

 

 

“อะไรกัน!!....เค้าพูดอะไรตอนไหน???....อย่ามาแถอะไรมั่วๆนะ!!”  >[]< 

 

 

“ก็ตอนนั้นไง......”

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

แล้วภาพเหตุการณ์ก็ย้อนกลับไปเมื่อห้าวันก่อน ตอนที่คิบอมมาหาทงเฮแล้วนั่งเล่นกันอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวีระหว่างที่กำลังนั่งดูหนังเรื่องโปรดกันอยู่ ร่างเล็กนั่งซบอยู่ที่ไหล่หนาแล้วคิบอมก็เอาแต่คลอเคลียอยู่ที่คนตัวเล็กขี้อ้อนๆ  แต่จากที่แหย่กันไปมาอยู่ๆทงเฮก็ผลักตัวคิบอมออกห่างหลังจากที่ร่างสูงซุกไซ้อยู่ตรงข้างแก้ม

 

 

“อ่า~ คิบอมอ๊ะ!!  จั๊กจี้นะ!” 

 

 

ทงเฮทำหน้ายู่แล้วพูดเสียงดังใส่หน้าร่างสูงแต่คิบอมก็ดูจะชอบใจ เพราะเจ้าตัวก็ยังไม่เลิกแกล้งที่จะฟัดไปมาอยู่ที่แก้มใสๆของคนรักที่หงุดหงิด 

 

 

“อ่า~…ก็บอกว่าไม่เอาแบบนี้ไงเล่า~ …..หนวดคิบอมมันเยอะอ่ะ!!”

 

 

“......”

 

 

“ถ้ายังไม่โกนหนวดก็อย่ามาเล่นแบบนี้ดิ  เค้าไม่ชอบอ่ะ”

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

..

 

 

 

 

“นึกออกยังล่ะ?  ก็ทงเฮบอกว่าถ้าผมยังมีหนวดก็อย่ามาโดนแก้ม แต่ผมยังถ่ายละครไม่เสร็จจะโกนออกก็ไม่ได้  เลยไม่ได้มาหาทงเฮเพราะกลัวว่าถ้าเห็นหน้าทงเฮแล้วจะอดหอมแก้มไม่ได้น่ะสิ  ส่วนที่ไม่ได้โทรก็เพราะว่าผมไม่ค่อยว่าง  พอผมว่างทงเฮก็ทำงาน  ผมก็ไม่อยากจะกวนใจนี่หน่า~”  

 

 

 

คำพูดที่ทำให้ทงเฮมองภาพออกเป็นฉากๆ ทำเอาเจ้าตัวถึงกลับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว...

 

 

 

นี่กรูเป็นคนผิดเองใช่มั้ยเนี่ย??  

 

 

 

=_____________________=;;

 

                                   

 

 

 

“อ่า~ก็....ก็วันนั้นคิบอมฟัดแก้มแรงเกินไปนี่หน่า  แล้วผิวเค้ามันบางอ่ะ พอโดนทำแรงๆมันก็เจ็บดิ แต่ถ้าทำเบาๆก็ไม่เป็นไรหรอก~” 

 

 

 

พอรู้สึกตัวว่าตัวเองทำผิดเองจนไม่อาจหาข้อแก้ตัวได้  ทงเฮจึงต้องทำเนียนเป็นอ้อนกลบเกลื่อนด้วยการซุกหน้าลงที่อกร่างสูงแล้วหันกลับเข้ามากอดคิบอมไว้หลวมๆในขณะที่ตัวเองก็ยังนั่งอยู่บนตักคิบอมตามเดิม แล้วท่าทางแบบนั้นก็ทำเอาร่างสูงยิ้มกริ่มด้วยความพอใจ พร้อมทั้งโอบกอดร่างเล็กเอาไว้เช่นกัน

 

 

“หืม?...ถ้างั้นทำแบบนี้ก็ได้ใช่มั้ย”

 

 

ว่าคนเจ้าเล่ห์ก็แกล้งจุ๊บเบาๆลงบนแก้มใสของคนรัก ก่อนจะค่อยๆจูบไล้เบาๆจากใบหน้าสวยลงมาที่ต้นคอสวย ทำเอาคนถูกแกล้งหัวเราะคิกคักเพราะเจ้าหนวดของคุณแฟนมันจั๊กจี้จนร่างเล็กทรงตัวไม่อยู่ก่อนจะถูกอีกคนปล่อยตัวทงเฮให้ล้มตัวลงนอนราบไปบนเตียงนุ่ม พร้อมกับคิบอมที่ล้มตามลงไปแล้วจูบลงบนหน้าผากเป็นการทิ้งทาย ก่อนจะใช้มือหนาลูบเบาๆบนใบหน้าคนรักในขณะที่แววตากำลังจดจ้องอยู่ที่รอยยิ้มหวานที่เขาคิดถึงมาหลายวัน

 

 

“ทีหลังอย่าคิดไปเองอีกนะว่าผมไม่สนใจน่ะ ..คิดถึงทงเฮจะแย่อยู่แล้วเนี่ย~” 

 

 

พูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นก่อนจะแกล้งทำเป็นบีบจมูกคนน่ารักเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากทงเฮได้อีกรอบ ก่อนมือหนาจะถูกดึงออกแล้วร่างเล็กก็คว้าตัวคิบอมให้ล้มลงมานอนข้างกาย และทงเฮก็กลิ้งเข้าไปนอนซบอยู่ที่อกแกร่งด้วยท่าทางขี้อ้อน

 

 

“เค้าก็คิดถึงตัวเองเหมือนกันแหละ~”  ว่าแล้วก็ขยับตัวขึ้นมาจูบที่ปลายคางร่างสูง ที่ตอนนี้กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับคนรักขี้อ้อน

 

 

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ล่วงหน้าด้วยนะครับคนดีของคิบอม~” 

 

 

พอได้โอกาสก็ดึงคนตัวเล็กขึ้นมานอนทับบนตัว แล้วพูดเสียงนุ่มก่อนจะลงท้ายด้วยจูบเบาๆบนผมนิ่ม ส่วนคนที่ได้รับคำอวยพรก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจ

 

 

“ผมรู้ว่าเดี๋ยวพอวันเกิดทงเฮก็มีงาน  วันนี้ก็เลยแวะมาหาก่อนไง และก็ไม่คิดว่าจะมาเจอคนขี้งอนที่คิดมากอยู่คนเดียวแบบนี้อ่ะ คิคิ~”  พูดอย่างล้อๆจนอีกคนถึงกับทำหน้ายู่ แต่คิบอมก็ยังคงหัวเราะชอบใจ  

 

 

“แล้วไหนของขวัญล่ะ?”   แล้วก็ต้องหาทางเปลี่ยนเรื่องจนได้ เมื่อทงเฮทำเป็นแบมือขอของขวัญกันหน้าตาเฉย

 

 

“อ่อ..ไม่มีหรอก!” 

 

 

“ห๊า.....” =[]=;

 

 

 

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ทงเฮต้องอ้าปากค้างให้กับคำตอบที่แสนจะน่ารัก(?)ของคนเป็นแฟน!!

 

 

“ไม่มีได้ไงอ่ะ..คิบอมบ้า!” 

 

 

พูดเสียงงอนๆแล้วตีไปที่แขนร่างสูงด้วยท่าทางเอาแต่ใจ จนคิบอมต้องร้องโอดโอยก่อนจะรีบคว้ามือทงเฮเอาไว้เพื่อไม่ให้ทำร้ายร่างกายเขาไปมากกว่านี้

 

 

“อ้าว....ก็ของขวัญที่ทงเฮบอกว่าอยากได้..ผมหามาให้ไม่ได้จริงๆนี่หน่า” 

 

 

แต่แล้วคราวนี้กลับกลายเป็นคิบอมที่ทำหน้างอนใส่ทงเฮขึ้นมาบ้าง เล่นเอาทงเฮถึงกับงงไปกันใหญ่....นี่มันเป็นอะไรขึ้นมาอีกวะ = =?

 

 

“....อะ...อะไร?”

 

 

“ก็ทงเฮบอกว่า ‘อยากได้แฟนใหม่’ แล้วผมจะไปหามาให้ได้ไงกันเล่า!!”

 

 

“เฮ๊ยยยยย!!.....เค้าพูดแบบนั้นตอนไหน o[]O!!??”

 

 

“ก็ตอนนั้นไง...” 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

..

 

 

 

 

 

 

 

แล้วภาพเหตุการณ์ก็ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อนหน้านี้  ในระหว่างที่ทงเฮกำลังนั่งเซ็งอยู่หน้าทีวี โดยมีเจ้าคยูฮยอนนั่งเล่นเกมส์อยู่ใกล้ๆด้วยท่าทางเมามันส์~ 

 

 

“พี่ทงเฮๆๆ...แฟนพี่โทรมาหาผมอ่ะ” 

 

 

แล้วสักพักเสียงคยูฮยอนก็ตะโกนเรียกทงเฮ เขาหันไปตามเสียงด้วยท่าทางรำคาญ เพราะอารมณ์ไม่ดีที่คิบอมดันไม่ยอมโทรหาตัวเองมาหลายวัน  และพอหันไปเห็นหน้าของคยูฮยอนก็ยิ่งทำให้ทงเฮต้องหงุดหงิดกว่าเดิมอีก...

 

 

 

ก็มันทำหน้าตาระรื่นใส่ แถมบอกว่า “แฟนทงเฮ” โทรหามันเนี่ยนะ? 

แม่มมม..จะเยาะเย้ยกันนี่หว่า~ 

 

 

 

“แล้วไง!?”  

 

 

ด้วยความหงุดหงิดทำให้คนคิดมากเหวี่ยงใส่ไปอย่างรำคาญ โดยไม่ได้มองดูอีกทีกว่าตอนนี้คยูฮยอนกำลังทำหน้ามึนได้ที่..... +____+;

 

 

 

เอิ่ม...นี่มันอะไรกันวะ?   

ในโทรศัพท์สามีหนวดก็พูดขู่กรูอยู่ได้ว่าให้ลากเมียมาคุย แต่พอจะเรียกเมียให้ ก็เสือกมาเหวี่ยงใส่กรูอีก...จะทะเลาะกันแล้วมันเกี่ยวไรกะกรูเนี่ย....น้องเกียมจะเล่นเกมส์โว๊ยยยย =[]=~

 

 

 

“เอ่อ...ก็เขาให้ถามว่าพี่อยากได้อะไรวันเกิดอ่ะ?” 

 

 

แล้วพอกลับไปคุยกับคนในสายครู่หนึ่ง คยูฮยอนก็ตะโกนขึ้นมาถามทงเฮอีกรอบ  แต่แล้วก็มีอันต้องอึ้งกันไปทั้งคนถามและคนรอฟังคำตอบผ่านสายโทรศัพท์  เมื่อคนหงุดหงิดดันพูดไม่คิดรีบบอกออกไปว่า... 

 

 

 

 

“อยากได้แฟนใหม่!!” 

 

 

 

 

 

 

โอววว...โนววววว..... o{}O!! 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

.

 

 

.

 

 

 

..

 

 

 

 

 

ภาพเหตุการณ์ในอดีตกำลังทำให้ทงเฮรู้สึกเหมือนมีเขางอกอยู่บนหัวตัวเองโดยไม่รู้ตัว =___=;

 

 

“อ่า~  ก็ตอนนั้นเค้านึกว่าคยูมันแกล้งนี่หน่า! เลยพูดแบบนั้นไปอ่ะ  เค้าไม่ได้คิดแบบนั้นเลยน๊า~  คิบอมอย่าโกรธน๊า~” 

 

พอนึกได้ว่าตัวเองปากไม่ดี - -;  ทงเฮเลยรีบทำอ้อนใส่ด้วยการพูดเสียงอ่อนเสียงหวานพร้อมทั้งหยิกแก้มคิบอมเล่นด้วยท่าทางน่ารัก หวังจะให้อีกคนเลยน้อยใจที่ตัวเองเผลอลืมตัวพูดจาแบบนั้นออกไปน่ะสิ..

 

 

งานเข้ากรูอีกแล้วไง  ทงเฮพาโบ~  T^T

 

 

 

“ตัวเองอย่างอนน๊า~  เค้ามีแฟนน่ารักแบบนี้ทั้งคนจะไปอยากมีอีกได้ไงเล่า~” 

 

 

“พูดจริงนะ?”  พอเห็นว่าคนทำผิดรีบทำอ้อนใส่ คิบอมจึงยอมกลับมาทำตัวปกติ พร้อมทั้งหันมาหยิกแก้มทงเฮคืนบ้าง  แล้วพอเห็นว่าคิบอมกำลังจะหายงอน ทงเฮก็รีบพยักหน้างึกงักแล้วยิ้มกว้างใส่

 

 

“อืมๆ..เค้ารักตัวเองคนเดียวน๊า~” 

 

 

คนตัวเล็กยังอ้อนไม่เลิกด้วยการซุกตัวอยู่บนอกแกร่งพร้อมทั้งเขี่ยไปมาบนสาปเสื้อของร่างสูง จนในที่สุดคิบอมก็ต้องยอมแพ้ให้กับคนช่างอ้อนด้วยการหัวเราะเบาๆ

 

 

“ฮ่าๆ..ผมก็แค่ล้อเล่นแหละน่า  รู้อยู่หรอกว่าทงเฮรักผมคนเดียว  แต่วันหลังอย่าพูดเล่นแบบนั้นอีกนะ”  

 

 

“อืมๆ..ไม่พูดแล้วน่า~” 

 

 

“แล้วตอนนี้จะบอกได้หรือยังว่าอยากได้อะไรเป็นพิเศษมั้ย?  เพราะผมเองก็ไม่รู้จะหาอะไรมาให้ทงเฮเหมือนกัน  กลัวว่าจะไม่ถูกใจน่ะสิ” 

 

 

คิบอมเอ่ยถามอีกรอบ คราวนี้ทงเฮที่นอนอยู่บนตัวทำท่านึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะคิกคักแล้วก็ก้มตัวลงมาจุ๊บเบาๆบนแก้มคิบอมพร้อมทั้งพูดเสียงใส

 

 

“ไม่เห็นอยากได้อะไรเลย  แค่ให้คิบอมรักมากๆ  มีเวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้บ่อยๆก็พอใจแล้วล่ะ”

 

 

“พูดจาน่ารักจริงๆเลยนะแฟนคิบอมเนี่ย~”

 

 

เอ่ยชมคนน่ารักเสร็จแล้วก็พลิกตัวทงเฮให้ล้มลงมานอนข้างๆก่อนที่จะจูบเบาๆบนกลีบปากนิ่ม.. แล้วจากจูบที่อ่อนหวานและนุ่มนวลก็เริ่มลุกล้ำขึ้นไปตามความรักของทั้งคู่...ก่อนจะทิ้งทายด้วยจุ๊บแรงๆบนริมฝีปากอิ่มที่เจ่อขึ้นมาจากจูบเมื่อครู่...

 

 

“ผมรักทงเฮนะครับ”    พูดเสียงแผ่วเบาในระดับประชิดริมฝีปาก เรียกให้แก้มใสๆของคนได้ยินเริ่มขึ้นมาสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ

 

 

“ถ้างั้นวันนี้ก็อยู่ด้วยกันนานๆเลยนะ..”

 

 

“แน่นอนสิครับ...คุณแฟนงี่เง่าของคิบอม  คิคิ~” 

 

 

พูดแซวด้วยท่าทางขี้เล่น ก่อนที่คิบอมจะใช้หนวดซุกไซ้ไปมาบนต้นคอขาวเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากทงเฮได้เป็นระยะ... 

 

 

 

 

“อ๊า...ตัวเองอ่า~…..เค้าจั๊กจี้น๊า..คิกคิก~  >.<”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

...

 

 

 

 

 

 

แล้วในระหว่างที่คู่รักปญอ.(?) กำลังงอนง้อกันเบาๆ(?)ในห้องส่วนตัว ก็คงไม่รู้เลยว่าภายนอนนั้น... ได้มีเพื่อนๆของพวกเขาแอบฟังกันอยู่ที่หน้าประตูมาตั้งแต่แรกเริ่มกันเลยเลยทีเดียว... *[]*

 

 

 

“เห็นป่ะล่ะ..ว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้!!  งอนกันทีไรมันก็ดีกันง่ายๆทุกที  เฮ้ออ..” 

 

 

ซองมินเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทั้งห้าคนเดินกลับมานั่งดูทีวีกันตามเดิม หลังจากที่พากันไปแอบฟังลุ้นอยู่หน้าห้องเสียนาน  พอเริ่มรู้สึกว่าน่าเกลียด(เพิ่งคิดได้ = =;) เลยพากันกลับมานั่งประจำที่เดิมนี่เอง

 

 

“ก็เงี่ยแหละ ประจำอ่ะ  เพราะมันงี่เง่าพอกันทั้งคู่ไงถึงคบกันได้น่ะ ฮ่าๆ”  เรียวอุคก็ช่วยพูดต่อ โดยคนที่เหลือก็พากันหัวเราะชอบใจไปตามๆกัน 

 

 

“แต่ผมว่าโชคดีแล้วนะที่พี่ทงเฮมีลูกไม่ได้อ่ะ” 

 

 

และก็เป็นอีกครั้งที่คยูฮยอนพูดขึ้นแล้วทำให้ทุกคนต้องหันมาไปมองหน้าด้วยท่าทางอึ้งๆ

 

 

 

มันต้องการจะสื่ออะไรวะ = =’

 

 

 

และด้วยความที่เห็นคยูฮยอนทำสีหน้าตาจริงจังขึ้นมาทั้งที่เมื่อกี้ยังหัวเราะกันอยู่หยกๆ จึงทำให้เยซองอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามกลับไป

 

 

 

“ทำไมอ่ะ?” 

 

 

 

“ก็ถ้ามีพ่อแม่แบบนี้อ่ะ..ไม่อยากจะคิดเลยว่าลูกจะงี่เง่าแค่ไหน  รับรองเกิดมาบ้านระเบิดแน่ครอบครัวนี้อ่ะ  ฮ่าๆๆ ....ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าผมคนนึงอ่ะไม่เลี้ยงด้วยหรอก ...ยิ่งไม่ค่อยจะรักเด็กอยู่ด้วย~”

 

 

 

 

แล้วคำพูดพร้อมท่าทางร่าเริงที่ไม่ได้ทำให้พี่ๆอีกสี่คนรู้สึกขำด้วยเลย จนทำให้ทุกคนต่างมองหน้ากันแล้วพร้อมใจพูดขึ้นอย่างพร้อมเพียง...

 

 

 

 

“ไอ้เด็กเปรต!!”

 

 

 

 

“หมายถึงลูกสองคนนั้นอ่ะหรอ?”

 

 

 

 

 

“แกนั่นแหละ…ไอ้เกียม!!~~”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FIN!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kimin’z talk : มันช่างเป็นฟิคไร้สาระที่แต่งแล้วมันส์ดีจริงๆ ฮ่าๆๆ  แถมดูเหมือนคยูจะขโมยซีนอีกต่างหาก ก๊ากกก XD  น่ารักๆขำๆอ่ะเนอะ~  อ่านแก้เครียดกันไป~  สรุปแล้วเรื่องนี้ใครงี่เง่ากว่ากันล่ะเนี่ย?  ฮ่าๆ ดูเหมือนจะพอๆกันเลยนะ = =;  ไม่รู้จะพล่ามอะไรแล้ว เอาเป็นว่าขอบคุณสำหรับเม้นฟิคในตอนแรกนะคะ  ดูคนอ่านจะชอบให้ทงเฮเป็นแบบนี้กันเหลือเกินนะ ดูเหวี่ยงๆดี ><

 

 

ปล. เด๋วจะรีบปั่นฟิคเงาต่อละ ดองนานเกิน T^T  แล้วจะตามมาด้วยฟิคสาวแว่นเน้อ~

รักคนอ่าน...รอกันหน่อยนะ..จ๊วฟ~

 

Comment

Comment:

Tweet

สุึดท้ายกลับกลายเป็นว่าทงเฮคือคนที่พูดเองทั้งหมด
ส่วนคิบอมก็เชื่อฟังแฟนสุดๆ ไม่ขัดใจเลยจริงๆ

น้องเกียมขโมยซีนจริงๆนะเนี่ย คึคึ

#3 By i'm a paster (49.48.32.63) on 2011-10-27 23:19

น่ารักจัง ชอบๆ อ่านแล้วเขินแทนเฮเลย

ขอบคุณค่ะbig smile

#2 By patty (182.53.15.155) on 2011-10-26 20:46

อ่านไปยิ้มไปตั้งแต่ต้นจนจบเลย
หวานๆ น่ารักดีค่ะ